Drunk Dad van Jeff Bark is een intieme monografie waarin hij ongebreidelde verslaving verbeeldt.
Gevormd door herinneringen en verlangen, en door een aangeleerd idee van wat 'mannelijkheid' zou moeten zijn.

De fotograaf transformeerde zijn garage achter het huis tot een filmisch, Lynchiaans podium, waar hij met de hand meesterlijk verlichte sets en onwankelbare stillevens bouwde. Op de foto's die hij op locatie in en rond zijn geboorteplaats Minnesota heeft gemaakt zie je dan weer de verwondering van Disney en - vooral - de eenzaamheid van Hopper.

Elke foto voelt als een fragment van een verhaal - tegelijkertijd pijnlijk eerlijk en beklijvend dubbelzinnig - en nodigt de kijker uit om het emotionele landschap van een vader die instort in elkaar te puzzelen. Het afbrokkelen van de Amerikaanse droom is in bijna elke foto voelbaar.